Sytuacja polityczna i społeczna w krajach leżących obecnie na terenie starożytnego Egiptu

   Kraje obecnie leżące na terenach starożytnego Egiptu to w przeważającej części Egipt oraz w niewielkiej części Sudan. W obu tych krajach sytuacja polityczna i społeczna jest od wielu lat niestabilna. W Egipcie w 2011 roku ludność rozpoczęła rewolucję mającą obalić niesprawiedliwe rządy długoletniego prezydenta Hosni Mubaraka. 
    

    Sytuacja polityczna i społeczna we współczesnym Egipcie

   Ustrój polityczny Egiptu to od 1971 republika prezydencka z systemem wielopartyjnym. Głową państwa jest prezydent. Parlament proponuje jego kandydaturę, a obywatele zatwierdzają ją na 6 lat kadencji w powszechnym głosowaniu. Prezydent ma szerokie uprawnienia, mianuje wiceprezydentów (jednego lub więcej), premiera, Radę Ministrów i 1/3 składu organu doradczego – Rady Konsultatywnej. Obecnym prezydentem jest Abd al-Fattah as Sisi.

    Ostatnia Konstytucja Egiptu została zatwierdzona 18 stycznia 2014 roku.

    Ludność Egiptu w większości stanowią osoby arabskojęzyczne. Do populacji Egiptu zaliczają się również Berberzy, zamieszkujący obszar Pustyni Zachodniej, oraz ludność negroidalna (ciemnoskóra) w dolinie górnego Nilu.

   Około 90% populacji to muzułmanie (sunnici). Oprócz nich żyje tam 10% chrześcijan, głównie Koptów – wiernych tego wyznania dominującego w Egipcie jeszcze przed podbojami arabskimi. Część z nich nie uważa się za Arabów, mimo posługiwania się na co dzień językiem arabskim.

   Religia ma bardzo poważny wpływ na życie Egipcjan. Według Konstytucji Egiptu islam jest religią państwową. Obywatele mają zagwarantowaną wolność wyznania, jednak w praktyce jest ona mocno ograniczona. Informacja o przynależności religijnej umieszczana jest na dowodach osobistych – dozwolony jest wybór miedzy trzema oficjalnie uznanymi religiami: islamem, chrześcijaństwem i judaizmem. Wyznawcy innych religii, a także muzułmanie, którzy przeszli na chrześcijaństwo, nie otrzymują dowodów osobistych, co jest równoznaczne z pozbawieniem ich wszelkich praw. Według sprawozdania z 2010 roku Komisji do spraw Międzynarodowej Wolności Religijnej Egipt zajmuje drugie miejsce w rankingu krajów, które naruszają wolność religijną. Dyskryminacja i łamanie praw człowieka dotyka przede wszystkim koptyjskich chrześcijan, Żydów, Świadków Jehowy, szyickich muzułmanów (jeden z trzech odłamów Islamu). Egipt znalazł się również wśród 14 krajów na świecie łamiących wolność religijną i prawa człowieka, według raportu z 2011 roku Amerykańskiej Komisji do spraw Międzynarodowej Wolności Religijnej.  

   Rewolucja rozpoczęta w 2011 roku, zakończyła się obaleniem rządów Hosni Mubaraka. Obalenie jego rządów nie przyniosło spokoju w kraju. Lata 2012 – 2014 to okres porewolucyjny, w którym nadal trwa kryzys polityczny w kraju.

   Nieprzerwane rządy Mubaraka rozpoczęły się w październiku 1981 roku. W kolejnych latach ponownie obierano go na to stanowisko w wyborach, w których występował jako jedyny kandydat. W 2005 roku, dzięki zmianie konstytucji, stanął do pierwszych wyborów wielopartyjnych, w których zdobył 88,6% głosów poparcia. Jednak organizacje broniące praw człowieka i obserwatorzy stwierdzili, że wyniki były sfałszowane.

   Przez cały okres rządów Hosni Mubaraka w Egipcie obowiązywał stan wyjątkowy, pod pretekstem walki z islamskim terroryzmem. Tak naprawdę naruszał on prawa człowieka, umożliwiał aresztowania i więzienie bez wyroków sądowych, rewizje bez nakazu sądowego, ograniczenie wolności obywatelskiej.

   Ta sytuacja była jedną z głównych przyczyn wybuchu protestów w Egipcie. Masowe protesty rozpoczęły się przez dokonywanie aktów samospaleń. Mieszkańcy manifestowali przeciwko rządom Mubaraka, biedzie i bezrobociu (40% populacji żyło nawet za mniej niż 2 dolary dziennie), brutalnym działaniom służb bezpieczeństwa. Dochodziło do krwawych zamieszek, których areną był Plac Tahrir w Kairze – stolicy Egiptu. Najważniejsze akcje manifestacyjne miały miejsce 25 stycznia (Dzień Gniewu, w którym liczba protestujących zdziwiła samych organizatorów akcji) i 28 stycznia 2011 r. (Piątek Gniewu). W tych dniach zginęło kilkadziesiąt osób, a ponad tysiąc zostało rannych. Protesty i demonstracje trwały do 4 lutego. 

  Demonstracja na placu Tahrir w Kairze

Demonstracja na Majdan at-Tahrir w Kairze

   11 lutego Hosni Mubarak ustąpił ze stanowiska prezydenta. W ciągu następnych dni ludzie, szczęśliwi z zakończenia rewolucji, tłumnie wychodzili na ulice, by wzywać armię do odwołania stanu wyjątkowego, uwolnienia więźniów politycznych i odsunięcia współpracowników Mubaraka od władzy.

   Hosni Mubarak stanął przed kairskim sądem 3 sierpnia 2011 roku, wraz z synami oraz sześcioma wysokimi rangą funkcjonariuszami policji. Został oskarżony o zamordowanie 800 osób. 15 sierpnia odbyła się druga rozprawa Hosniego i jego towarzyszy. Kolejną rozprawę zaplanowano na 5 września. 2 czerwca 2012 Mubarak został skazany na dożywocie. W tym samym miesiącu władzę przejęło Bractwo Muzułmańskie pod przywództwem Muhammada Mursiego. Ten jednak prędko zniechęcił do siebie ludzi i w 2013 roku został obalony przez wojskowych. W maju 2014 nowym prezydentem został Abd al-Fattah as Sisi – były dowódca sił zbrojnych, który sprawuje władzę do dziś.

 Abd al-Fattah as Sisi - prezydent Egiptu

   Dziwne jest to, że w kraju tak ogarniętym niepokojami, nadal rozwija się turystyka, szczególnie na wybrzeżu Morza Czerwonego, półwyspie Synaj, a nawet w pobliżu piramid i jednocześnie Kairu.

   Źródła: http://pl.wikipedia.org/wiki/Rewolucja_w_Egipcie_%282011%29, http://pl.wikipedia.org/wiki/Prawa_cz%C5%82owieka_w_Egipcie,http://pl.wikipedia.org/wiki/Kryzys_polityczny_w_Egipcie_%282012-2014%29,http://polish.ruvr.ru/2013_12_03/Egipt-ma-nowa-konstytucje/

Najwyższą władzę w państwie skupiał w swoim ręku faraon. Mieszkańcy Egiptu otaczali go boską czcią. W ich mniemaniu faraon był bogiem (z czasem zaczęto go tytułować synem najwyższego bóstwa w panteonie egipskim – synem boga Ra). Jego władza obejmowała kompetencje władzy ustawodawczej, wojskowej oraz sądownictwo. Państwem egipskim zarządzał jako swoją ojcowizną. Pomoc nieśli mu w tym członkowie rodziny oraz urzędnicy państwowi. W okresie Starego Państwa władza faraona w Egipcie przekształciła się we władzę despotyczną. Ten typ rządów wywarł ogromny wpływ na społeczeństwo. Od tej pory nie mogło się ono uwolnić od więzów narzuconych przez faraona. Mieszkańcy Egiptu w stosunku do rządzącego przybrali bierną postawę. Panującego uważano za największego wojownika. Wśród urzędników państwa egipskiego, najważniejszym po faraonie był – wezyr, określany jako „wola króla, jego oczy i uszy”. Posiadał on najwyższą (po faraonie) władzę w państwie. Pełnił rolę ministra spraw zagranicznych, sprawował kontrolę nad rozdziałem ziemi w państwie, zarządzał policją bądź poborem rekruta do armii. Przewodniczył obradom najwyższego trybunału oraz był zwierzchnikiem finansów państwowych. Do swojej pomocy wezyr miał rzeszę urzędników. Do zadań urzędników należała m. in. kontrola stanu sieci kanałów irygacyjnych, rejestracja państwowych dochodów oraz odbieranie danin.  Zarząd nad administracja lokalną w państwie faraonów należał do nomarchów. Stali oni na czele jednostek terytorialnych, tzw. nomów. Były to obszary, które dzieliły państwo egipskie pod względem administracyjnym.. Oprócz wspomnianych nomarchów w terenie działali specjalni państwowi urzędnicy, którzy odpowiadali tylko o wyłącznie za nadzorowanie prac publicznych.  Na czele administracji skarbowej stał naczelny skarbnik. Jemu podlegali niżsi urzędnicy – dwaj podskarbi. Policja państwa egipskiego zajmowała się ściąganiem danin. Były one obok podatków, składanych w naturze, źródłem głównych dochodów starożytnego Egiptu.

Zgodnie z konstytucją z 1971 r., zmodyfikowaną w roku 1980, ustrojem politycznym Egiptu jest republika prezydencka z systemem wielopartyjnym. Głową państwa jest prezydent. Jego kandydaturę wysuwa Zgromadzenie Ludowe (parlament), a zatwierdzają obywatele na 6-letnią kadencję w głosowaniu powszechnym. Liczba kadencji jest nieograniczona, a prezydent ma szerokie uprawnienia w zakresie władzy wykonawczej i ustawodawczej. Mianuje jednego lub więcej wiceprezydentów, premiera, Radę Ministrów i 1/3 składu Rady Konsultatywnej (organ doradczy). Zgromadzenie Ludowe (o 5-letniej kadencji) składa się z 454 członków, z tego 444 nominowanych w wyborach powszechnych, a 10 mianowanych przez głowę państwa. Kryzys polityczny w Egipcie (2012-2014) obejmuje okres porewolucyjny w Egipcie, w dalszym ciągu charakteryzujący się antyrządowymi protestami o charakterze politycznym. Początkowo demonstranci wyrażali swój sprzeciw przeciwko władzy prezydenta Muhammada Mursiego, wyniesionego na fali egipskiej rewolucji w trakcie Arabskiej Wiosny, oraz rządom islamistów, którzy przyjęli kontrowersyjny projekt konstytucji. Mursi został ostatecznie obalony 3 lipca 2013 w wyniku wojskowego zamachu stanu. Skutkiem tego było uchylenie konstytucji z 25 grudnia 2012 oraz przejęcie władzy przez juntę wojskową, która jako tymczasowego prezydenta obsadziła Adliego Mansura. Okres ten charakteryzował się chaosem w państwie, otwartym konfliktem między zwolennikami i przeciwnikami obalonego Muhammada Mursiego oraz Bractwa Muzułmańskiego. Doprowadziło to m.in. do masakry w Kairze i przemocy w całym kraju oraz represjami wobec członków Bractwa Muzułmańskiego, które uznano za organizację terrorystyczną.

Systemy religijne w starożytnym i współczesnym Egipcie

SYSTEM RELIGIJNY STAROŻYTNEGO EGIPTU		SYSTEMY RELIGIJNE KRAJÓW LEŻĄCYCH NA TERENIE STAROŻYTNEGO EGIPTU
	Religia starożytnego Egiptu to samoistnie powstały, skomplikowany konglomerat wierzeń, mitów i magii, istniejący w Egipcie jeszcze przed zjednoczeniem kraju (XXX w. p.n.e.). Religia Egiptu była politeistyczna, choć wśród kapłanów panowało przekonanie o jedynym stwórcy wszechświata. Panteon był uproszczonym sposobem przedstawienia ludowi wielorakich aspektów Jedynego. Panteon obejmował różne związki rodzinne: triady (Ozyrys, Izyda, Horus), enneady (9 bóstw Heliopolis), ogdoady (8 bóstw Hermopolis). Istniała też cała lista bóstw lokalnych, które nie wypierały bogów najważniejszych. Władca był traktowany początkowo jako bóstwo i identyfikowany z Horusem, a następnie (koniec Starego Państwa) stał się synem boga (Amona – Re), był też najwyższym kapłanem. Wierzono także w rodzaj sądu nad duszami zmarłych (sąd Ozyrysa), które – aby się usprawiedliwić – korzystały z zaklęć i wzorów odpowiedzi zawartych w Księdze umarłych, w którą wyposażano każdego zmarłego. Świat zmarłych umieszczano "na zachodzie". W czasie panowania Amenhotepa IV Echnatona (XIV w. p.n.e.) władca próbował wprowadzić kult jedynego, słonecznego bóstwa Atona. W Okresie Późnym doszły do głosu elementy magiczne i wiara stała się zbiorem rytualnych zachowań i zaklęć. Świątynie egipskie prócz miejsca kultu (wnętrze przybytku dostępne było tylko dla kapłanów i władcy) były też szkołami (Domy Życia) dla przyszłych urzędników, lekarzy i kapłanów. Gromadziły wiedzę i zapiski kronikarskie, tu rodziła się literatura i sztuka, stąd płynęły dyrektywy dotyczące nauki, techniki, administracji państwowej i ekonomii.	Egipt jest krajem muzułmańskim, z poważnym wpływem religii na codzienne życie mieszkańców. Według danych państwowych Muzułmanie, przeważnie sunnici, stanowią 90% ludności kraju.  Pozostałe 10% stanowią chrześcijanie, z czego 9% to koptowie (głównie Koptyjski Kościół Ortodoksyjny). Według Komisji ds. Międzynarodowej Wolności Religijnej w sprawozdaniu za rok 2010, Egipt zajmuje drugie miejsce w rankingu wśród krajów, które naruszają wolność religijną. Według raportu z 2011 roku Amerykańskiej Komisji ds. Międzynarodowej Wolności Religijnej (USCIRF) Egipt znalazł się wśród 14 krajów jako najgorszy na świecie kraj łamiący wolność religijną i łamiący prawa człowieka. Konstytucja Egiptu czyni z islamu religię państwową. Gwarantuje wprawdzie wszystkim obywatelom wolność wyznania, ale w praktyce jest ona mocno ograniczona. Na dowodach osobistych umieszczana jest informacja o przynależności religijnej, przy czym dozwolony jest wybór między trzema oficjalnie uznanymi religiami: islamem, chrześcijaństwem i judaizmem. Wyznawcy innych religii nie uzyskują dowodów osobistych, co oznacza rezygnację z praw. To samo dotyczy muzułmanów, którzy przeszli na chrześcijaństwo. Muzułmanie Szariat jest głównym źródłem ustawodawstwa. Z jednej strony wykładnia islamu jest w Egipcie przeważnie nowoczesna i postępowa -z drugiej strony Egipt jest od wieków, obok Arabii Saudyjskiej, centrum islamskiego feudalizmu. Chrześcijanie Chrześcijaństwo rozwijało się w Egipcie równolegle jak na innych ziemiach cesarstwa rzymskiego. Zgodnie z Ewangelią Mateusza w Egipcie przebywała Święta Rodzina z małym Jezusem. W okresie bizantyjskim większość ludności zamieszkującej Egipt było chrześcijanami. Sytuacja uległa zmianie w wyniku islamskiej inwazji w VII wieku.