Religia dawniej i dziś na terenie Mezopotamii, cz. 2

W Iraku

Podział etniczny:
Arabowie – ok. 75% – 80%
w tym: Madanowie ("Arabowie błotni") – ok. 350-500 tys.
Kurdowie – ok. 15% – 20%
Pozostałe grupy etniczne – ok. 5-6%
Asyryjczycy – ok. 3%
Ormianie – ok. 0,6%
Persowie – ok. 1%Turkmeni Iraccy – ok. 1,5% ; (okolice Kifiri, Kirkuku, Altun Kubri)
Żydzi – kilka tysięcy (głównie okolice Bagdadu)

źródła - wikipedia.org 

W Egipcie

   Egipt jest krajem muzułmańskim, z poważnym wpływem religii na codzienne życie mieszkańców. Według danych państwowych Muzułmanie, przeważnie sunnici, stanowią 90% ludności kraju. Pozostałe 10% stanowią chrześcijanie, z czego 9% to koptowie. Istnieją znaczące rozbieżności w tej kwestii pomiędzy danymi państwowymi i kościelnymi. Dane kościelne mówią o 10-18% chrześcijan wśród populacji Egiptu. 
   Według Komisji ds. Międzynarodowej Wolności Religijnej w sprawozdaniu za rok 2010, Egipt zajmuje drugie miejsce w rankingu wśród krajów, które naruszają wolność religijną. Dyskryminacja i łamanie praw człowieka dotyka głównie: koptyjskich chrześcijan, bahaistów, szyickich muzułmanów, Żydów, Świadków Jehowy i członków sekty islamu koranicznego Quraniyoon. Według raportu z 2011 roku Amerykańskiej Komisji ds. Międzynarodowej Wolności Religijnej (USCIRF) Egipt znalazł się wśród 14 krajów jako najgorszy na świecie kraj łamiący wolność religijną i łamiący prawa człowieka.

   Konstytucja Egiptu czyni z islamu religię państwową. Gwarantuje wprawdzie wszystkim obywatelom wolność wyznania, ale w praktyce jest ona mocno ograniczona. Na dowodach osobistych umieszczana jest informacja o przynależności religijnej, przy czym dozwolony jest wybór między trzema oficjalnie uznanymi religiami: islamem, chrześcijaństwem i judaizmem. Wyznawcy innych religii nie uzyskują dowodów osobistych, co oznacza rezygnację z praw. To samo dotyczy muzułmanów, którzy przeszli na chrześcijaństwo.

islam – 86,2%
chrześcijaństwo – 13,1%:
Koptyjski Kościół Ortodoksyjny – 11,5%
protestantyzm – 0,8% (głównie: kalwini i zielonoświątkowcy)
katolicyzm – 0,6%
niezależne kościoły – 0,2%
niereligijni – 0,7%
Information icon.svg Osobny artykuł: Egipska Konwencja Baptystów.

źródła - wikipedia.org

W Iranie

   Oficjalną religią Iranu jest islam szyicki. Iran jest republiką teokratyczną.
Struktura religijna kraju w 2010 roku według Pew Research Center:
islam – 99,45% (73 570 000)
brak religii – 0,15% (110 000)
prawosławie – 0,11% (80 000)
protestantyzm – 0,03% (20 000)
hinduizm – 0,03% (20 000)
pozostali chrześcijanie – 0,01% (10 000)
inne religie – 0,22% (160 000)

źródła - wikipedia.org

Religia w Mezopotamii, cz. 1

   Religia w Mezopotamii nigdy nie była jednolita. Sumerowie czcili siły przyrody. spośród kilkuset bogów Sumeryjskich było tylko kilkunastu bogów pochodzenia semickiego. Mających i tak odpowiedniki w panteonie sumeryjskim. rozwój religijny stale ulegał zmianie pod wpływem coraz to nowych wierzeń zewnętrznych. w połowie III tysiąclecia p.n.e. panteon sumeryjski liczył ok. 700 bogów, a już w I tysiącleciu p.n.e., panteon babilońsko-asyryjski liczył ok. 2500. między nimi byli np.Iszkur, semicki Adad – bóg burzy, Nidaba – bogini mądrości i pisarzy, Ninurta – wojny i myślistwa oraz Dumuzi – bóg-pasterz, opiekun odradzającej się przyrody. Głównym ośrodkiem religijnym Mezopotamii, była południowa jej część – Babilonia.  W tym  mieście rozwinął się na dużą skalę kult, początkowo  boga Marduka – boga-patrona Babilonu, gdzie poświęcone mu były najbardziej okazałe świątynie.

źródła -wikipedia.org

System religijny Egiptu na przestrzeni dziejów

Religia Egiptu na przestrzeni dziejów 

W starożytności :
   Bogowie, półbogowie - geniusze, zwierzęta 
Dominowała tu religia bóstw lokalnych, których uważano za władców i panów miast i okolic, w których ich czczono. Poza bogami wierzono w półbogów, czyli geniuszy. Byli oni bardziej związani z życiem codziennym ludzi, lecz nie mieli świątyń i raczej nie brano ich pod uwagę w spekulacjach teologicznych. Geniusze mieli charakter bardziej ludowy. Były to duchy związane z rolnictwem, z narodzinami człowieka. Istniał także kult zwierząt. Święte zwierzęta były po prostu wcieleniami bogów (aspektami bogów). Wierzono, że była w nich obecna jedna z dusz jakiegoś boga. Posągi bóstw umieszczano w świątyniach, przez co stawały się niedostępne dla ogółu. Posągi świętych zwierząt nie znajdowały się w samych świątyniach. 
   Ciało, dusza i ka
Ok. 3000 p.n.e. Z czasem (w ciągu około wieku), odrębne miasta zaczynały łączyć się w większe organizacje. Zmieniała się więc też religia. Dochodziło do kompromisów polegających na łączeniu bóstw, z różnych miast w małżeństwa, a także usynawianie bogów. Najczęściej powstawały triady bóstw. Powstawała, a właściwie syntetyzowała się mitologia. Silnie zakorzeniona była wiara w życie człowieka po śmierci. Stąd też zmarłych grzebano z tak wielką troską. Egipcjanie wierzyli że człowiek składa się z trzech elementów: z ciała,z ba i z ka 
   Heliopolis 
W Heliopolis religia koncentrowała się wokół słońca. Według mitologii heliopolitańskiej na początku była tylko zimna, ciemna i nieruchoma woda, zwana Nunu, czyli Chaos. Słońce, czyli bóg Atum stworzył sam siebie a potem albo wypluwając albo onanizując się dał początek dwóm bogom: Szu, czyli suszy i Tefnut, czyli wilgoci.
   Busiris 
W Busiris, w centrum Delty, powstała mitologia ozyriańska. Jej korzeni należy dopatrywać się w podaniach ludowych
   Hermopolis
W Hermopolis najważniejszym bogiem był Thot, bóg-księżyc, ibis, albo pawian.

W średniowieczu :
   W tych czasach było wiele podboi, podziałów itp. i w tym okresie zmieniała się religia Egipcjan. W Egipcie
bizantyńskim nastąpił kryzys związany z  prześladowaniem  i zaburzenia związane z walkami religijnymi podkopywały supremację Konstantynopola. Podczas panowania arabskiego nastąpiła dość szybka islamizacja kraju, choć chrześcijanie egipscy obrządku koptyjskiego nie zostali nigdy nawróceni do końca i do dziś stanowią ok. 10% ludności Egiptu. Muzułmańscy zdobywcy Egiptu przenieśli stolicę kraju z chrześcijańskiej i greckiej Aleksandrii w głąb kraju. Kilkakrotnie zmieniana, ostatecznie została ustalona w Kairze, który pozostał stolicą i największym miastem Egiptu do dziś. W czasach Restauracji  władzy Abbasydów nastąpił upadek realnej władzy kalifa pozbawił skrupułów zarządców prowincji, którzy dotychczas uznawali autorytet następców Mahometa. Państwo Fatymidów było jednym z najpotężniejszych w historii średniowiecznego islamu, a sami Fatymidzi założyli konkurencyjny wobec Bagdadu, szyicki kalifat.
Sukcesy chrześcijan w Palestynie podważyły fatymidzki prestiż obrońców islamu. Wprawdzie sam Egipt zdołał odeprzeć inwazję wojsk chrześcijańskich, jednak osłabione państwo padło wkrótce ofiarą nowej potęgi w regionie – sunnickiej dynastii Ajjubidów (1169). W latach 1169-1250 Egipt został opanowany przez kurdyjską dynastię Ajjubidów w czasie wypraw krzyżowych i to właśnie walki i układy z chrześcijanami stały się głównymi problemami nowych panów Egiptu.

W nowożytności i współczesności : 
   Egipt jest krajem muzułmańskim, z poważnym wpływem religii na codzienne życie mieszkańców. Według danych państwowych Muzułmanie, przeważnie sunnici, stanowią 90% ludności kraju. Pozostałe 10% stanowią chrześcijanie, z czego 9% to koptowie (głównie Koptyjski Kościół Ortodoksyjny) Istnieją znaczące rozbieżności w tej kwestii pomiędzy danymi państwowymi i kościelnymi. Dane kościelne mówią o 10-18% chrześcijan wśród populacji Egiptu. Według Komisji ds. Międzynarodowej Wolności Religijnej w sprawozdaniu za rok 2010, Egipt zajmuje drugie miejsce w rankingu wśród krajów, które naruszają wolność religijną. Dyskryminacja i łamanie praw człowieka dotyka głównie: koptyjskich chrześcijan, bahaistów, szyickich muzułmanów, Żydów, Świadków Jehowy i członków sekty islamu koranicznego Quraniyoon.  Według raportu z 2011 roku Amerykańskiej Komisji ds. Międzynarodowej Wolności Religijnej (USCIRF) Egipt znalazł się wśród 14 krajów jako najgorszy na świecie kraj łamiący wolność religijną i łamiący prawa człowieka.Konstytucja Egiptu czyni z islamu religię państwową. Gwarantuje wprawdzie wszystkim obywatelom wolność wyznania, ale w praktyce jest ona mocno ograniczona. Na dowodach osobistych umieszczana jest informacja o przynależności religijnej, przy czym dozwolony jest wybór między trzema oficjalnie uznanymi religiami: islamem, chrześcijaństwem i judaizmem. Wyznawcy innych religii nie uzyskują dowodów osobistych, co oznacza rezygnację z praw. To samo dotyczy muzułmanów, którzy przeszli na chrześcijaństwo.

islam – 86,2%
chrześcijaństwo – 13,1%:
Koptyjski Kościół Ortodoksyjny – 11,5%        protestantyzm – 0,8% (głównie: kalwini i zielonoświątkowcy)
katolicyzm – 0,6%
niezależne kościoły – 0,2%
niereligijni – 0,7%

źródła : wikipedia.org

System polityczny Egiptu na przestrzeni dziejów

                                              System polityczny Egiptu 
                      na przestrzeni dziejów 
W starożytności  :
Okres historyczny w dziejach Egiptu rozpoczął się wraz ze zjednoczeniem dolnego i górnego państwa przez władców epoki predynastycznej. Cechą charakterystyczną periodyzacji dziejów kraju nad Nilem pozostaje podział na okresy, ze szczególnym uwzględnieniem panowania poszczególnych dynastii. Wynikało to z tradycyjnego sposobu datowania, a ten z kolei z wagi, jaką miała w starożytnym Egipcie monarchia. Rozkwit państwa możliwy był tylko i wyłącznie dzięki dobrze zorganizowanej administracji oraz silnie osadzonej w kulturze i religii władzy centralnej, nadzorującej prace irygacyjne, organizującej armię, politykę budowlaną i kultową. Od czasów panowania II dynastii władcę zajętego nadzorem nad armią i obowiązkami religijnymi w sprawach administracyjnych wyręczał wezyr. Był to urzędnik centralny (w okresie Średniego i Nowego Państwa dwóch, po jednym dla Górnego i Dolnego Egiptu), posiadający ogromne uprawnienia, zarządzający skarbem (polityka fiskalna), rolnictwem, sprawiedliwością i archiwami królewskimi. Wezyrowie mieli również bezpośredni nadzór nad nomarchami, zarządcami prowincji (nomów), na które podzielony był Egipt, oraz nad starszymi miast (ich obecność w źródłach świadczy o jakiejś formie samorządu). Filar administracji centralnej i terenowej stanowili pisarze, posługujący się na co dzień uproszczonym zapisem hieroglificznym zwanym hieratyką, a w okresach późniejszych demotyką, spisywaną na papirusie i drewnie.
Podstawą administracji lokalnej były nomy (22 Górnego i 20 Dolnego Egiptu). Ten tradycyjny podział wykształcił się w czasach najdawniejszych i najprawdopodobniej odzwierciedlał zasięg możliwości nadzoru nad lokalną siecią kanałów nawadniających. W okresach słabości władzy centralnej nomarchowie zdradzali tendencje do uniezależniania się od centrum i przekształcania swojej władzy w dziedziczną  (Pierwszy Okres Przejściowy).
W średniowieczu  :

Okres w dziejach Egiptu obejmujący czasy od panowania bizantyńskiego do podboju tureckiego. Umownie rozpoczyna się on w roku 395, w którym doszło do ostatecznego podziału Cesarstwa Rzymskiego na wschodnie i zachodnie, a kończy wraz z upadkiem państwa mameluków w 1517 i rozpoczęciem panowania tureckiego. Jakkolwiek istnieje również tendencja do utożsamiania historii średniowiecznego Egiptu tylko z przedtureckimi czasami islamskimi. Wówczas nie wlicza się do tego okresu panowania bizantyńskiego (395–642), które było kontynuacją rządów rzymskich[1]. Historia Egiptu w średniowieczu da się podzielić na kilka zasadniczych i dość odrębnych okresów. W żadnym z nich nie istniało państwo stricte egipskie, choć w niektórych Egipt był ośrodkiem większych organizmów państwowych, które jednak opierały się na ludności napływowej.
Podboje arabskie : 
     Za czasów Mahometa, 622-632

     Pierwszych kalifów, 632-661

     Kalifatu Umajjadów, 661-750

W nowożytności i współczesności : 

O kres w historii Egiptu zapoczątkowany umownie upadkiem państwa mameluków w latach 1517-1521 i trwający do czasów współczesnych. Przez większość tego okresu – aż do połowy XX wieku Egipt nie był niepodległym państwem, a o jego losach decydowały obce mocarstwa: najpierw Turcja, później przede wszystkim Wielka Brytania. W roku 1958 powstało państwo połączenia Egiptu i Syrii, którego prezydentem został 

prezydentem został Gamal Abdel Naser. .W 1961 roku Syria wycofała się z unii, natomiast Egipt zachował nazwę Zjednoczonej Republiki Arabskiej aż do 1971. W zgodzie z przeprowadzonymi w marcu 1972 referendach w Egipcie, Libii i Syrii, 1 lipca oficjalnie powołano do życia Federację Republik Arabskich. Postanowienia tworzące federację nie weszły nigdy w życie. W marcu 1977 oficjalnie ją rozwiązano. W latach 2011-1013 w Egipcie odbywały się wszelkiego rodzaju protesty,rewolucje oraz zamachy. 

Źródła : http://pl.wikipedia.org/wiki/Egipt#Ustr.C3.B3j_polityczny

Religia Mezopotamii

   Religia Mezopotamii nigdy nie była jednolita. Ukształtowali ją Sumerowie. Postrzeganie świata sumeryjskiego panteonu oddziaływały na terenach Mezopotamii mimo, że każdy lud przybywający na te ziemie przynosił ze sobą nowe tradycję i wierzenia. Na kilkaset bogów sumeryjskich przypadało tylko kilkunastu pochodzenia semickiego. Wierzenia ludów w Mezopotamii podlegały modyfikacjom, można zaobserwować zjawisko stałego przeobrażania się religii sumeryjskiej. Powodem ich były oddziaływania wierzeń każdego ludu. Panował tam niebywale rozwinięty politeizm, który prowadził do różnego rodzaju ,,specjalizacji'' poszczególnych bogów w dziedzinach np. przyrody, sztuki, rzemiosła oraz wegetacji. Bogowie byli patronami poszczególnych miast i ośrodków. Głównym środkiem religijnym była Babilonia. Toczono tam wiele walk, gdyż zajęcie szeregów centrów religijnych gwarantowało sankcję religijną. Kulty babilońskie zostały wyparte przez nowe religie. Wraz z upadkiem Mezopotamii większego znaczenia nabrała religia Persów-zoroastryzm. Później dominację zyskały takie religie jak:-mitraizm
-manicheizm 
-islam

Obraz powyżej przedstawia Chaos i boga Anu.

Anu to tzw. 'Bóg-Niebo' oraz 'bóg wszystkich bogów'. 

źródło: wikipedia.org

System religijny starożytnego Egiptu

Religia starożytnego Egiptu

   Jedną z najbardziej znanych cywilizacji starożytnych była cywilizacja egipska już w okresie wczesnodynastyczny, który przypada na 3100 r p.n.e wykształcił się oryginalny system wierzeń. Dzięki wielu źródłom literackim, ikonograficznym, tekstom hieroglificznym dowiadujemy się licznych informacji na temat nie tylko systemu religijnego Egiptu, ale również na temat funkcji kapłanów w tym systemie, kulcie faraonów, w końcu dzięki nim znamy panteon bogów i ich znaczenie.

Do najsłynniejszych przekazów źródłowych należą: „Teksty piramid” i „Księga Umarłych”, a także przekazy ustne opowiadające wiele opowieści mitycznych .Mity powstawały w ośrodkach najważniejszych kultów religijnych.
   W Egipcie zanim doszło do zjednoczenia państwa istniała liczna grupa ośrodków kultu religijnego. Po zjednoczeniu część z nich spotkała się z kultem ogólnopaństwowym, a inne pozostały ośrodkami kultu lokalnego z własnym lokalnym bóstwem. Egipcjanie wytworzyli religie o charakterze politeistycznym, czyli wielobóstwo, mieli też rozbudowany system wyobrażeń na temat pochodzenia bogów (teogonia), świata (kosmogonia) i człowieka (antropogenia).
   Według wierzeń Egipcjan świat powstał z chaosu, który miał płynną konsystencję. Określano go praoceanem lub Nu, który zawiera w sobie wszystkie elementy z jakich powstał świat, można, więc powiedzieć, że Nu było odwieczną pramaterią i twórczą energią.
Ważne miejsce w wierzeniach mieszkańców doliny Nilu zajmują siły przyrody, a szczególnie Nil i Słońce. Wierzono, że niektóre zwierzęta są wcieleniem bogów i dlatego należy je otaczać kultem np.:Apis – czarny byk, ptaki np.: jastrzębie i ibisy a nawet koty i krokodyle.
Niektórym bogom nadawano wizerunek ludzki z głowami zwierząt np.: najsłynniejszy opiekun faraonów - Horus występuje z głową sokoła,Totowi uznawanemu za wynalazcę pisma i opiekuna pisarzy dawano głowę ibisa,  Anubisowi, który był bóstwem opiekuńczym zmarłych rysowano lub rzeźbiono głowę Szakala.
Przypisywano wybranym zwierzętom cechy godne podziwu u bogów np.: siłę, zręczność, piękno, czy płodność. W rozwoju religii egipskiej późniejszych czasów zwyciężył antropomorfizm, czyli wyobrażenie boga w postaci wyłącznie człowieka.
   Wierzenia Egipcjan zwracają wielką wagę do kultu zmarłych, dlatego też rozbudowano system wierzeń w życie pozagrobowe. Według ich wiary śmierć nie jest końcem istnienia, a jedynie jego przemianą, wierzono, że życie po śmierci może być szczęśliwsze niż ziemskie. Najwięcej informacji na ten temat życia pozagrobowego znajdujemy w „Księdze Umarłych”.

Według wierzeń egipskich los duszy człowieka zależy od tego jak żył na ziemi, po śmierci każda dusza stawała przed sądem Ozyrysa (boga podziemi), który decydował, czy dana dusza będzie w ciągłym błogosławieństwie i rozkoszy, czy nie.
Ważnym elementem, który zapewniał duszy szczęście był fakt przedłużenia istnienia ciała dla elementu nieśmiertelnego duszy, czyli ka – stąd praktyka mumifikacji zwłok. Herodot w swoich dziełach wspominał o trzech sposobach balsamowania ciał na najdroższy mógł sobie pozwolić jedynie faraon, a na najtańszy nawet podrzędny urzędnik. Sposób balsamowania przebiegał w następującej kolejności:
-Nieboszczykowi wyciągano mózg za pomocą metalowego haka,
-Metalowym nożem jamę brzuszną i wyjmowano wnętrzności, następnie chowano je w odrębnych wazach,
-Zwłoki gruntownie myto,
-Ciało poddawano nasoleniu przez okres jednego miesiąca,
-Ciało poddawano suszeniu przez okres siedemdziesięciu dni
Zmumifikowane ciało chowano w pozycji siedzącej z rękami skrzyżowanymi na piersiach lub łonie, następnie wkładano je w kilka trumien lub sarkofag. Mężczyznom strzyżono włosy, a kobietom zostawiano takie jak nosiła za życia. Na wypadek uszkodzenia lub zapadnięcia się ciała wypełniano go gliną, piaskiem, żywicami, lub trocinami. Balsamowanie kończyło się owijaniem ciała w płócienne nasycone wonnościami chusty i bandaże.
   Inną formą przedłużenia istnienia ciała niż mumifikacja było przedstawienie zmarłego w rzeźbie, posągu lub malarstwie, a następnie wybudowanie mieszkania zmarłego, czyli grobu. Egipcjanie sądzili, że zmarły potrzebuje tego samego co za życia ziemskiego, dlatego do grobowców wkładano pokarmy i napoje, sprzęt, szaty, a nawet broń i figurki postaci byłych służących.Te materialne „wspomnienia zmarłych” miały głęboki sens, chodziło bowiem o zapewnienie duszy jakiegoś ziemskiego oparcia.

   W „Tekstach piramid” znajdują się opisy wskazujące na nieśmiertelność duszy władców Egiptu, którym zmumifikowano ciało, a więc przedłużono czas jego rozpadu. W niebie czekał na taką dusze bóg Słońca Re i pozwalał władcy kontynuować ziemskie rządy. Nieco inny był los duszy poddanych, która po sądzie Ozyrysa przechodziła do krainy cieni.

W Księdze Umarłych czytamy:

''Nie popełniłem fałszu ni kłamstwa wobec ludzi. Nie obchodziłem się źle ze swoimi. Nie grzeszyłem w miejscu prawdy. Nie oskarżałem sługi przed panem jego, nie głodziłem nikogo. Nie zabijałem(…) Jestem czysty. Jestem czysty. Jestem czysty.'' 

Takie oczyszczenie oprócz wspomnianych wyżej materialnych dóbr było powodem do szczęścia duszy w świecie zmarłych. Egipcjanie byli przekonani o konieczności zasłużenia sobie na szczęście wieczne, podobnie jak później chrześcijanie, czy muzułmanie.
 
Źródła : wikipedia.org

Sytuacja polityczna i społeczna w krajach leżących obecnie na terenie starożytnego Egiptu - cz. II

   W Sudanie od lat 80-tych XX wieku trwała wojna domowa, która doprowadziła do podziału w 2011 roku kraju na dwa samodzielne kraje: Sudan i Sudan Południowy. Na terytorium starożytnego Egiptu leży część północna dawnego terytorium Sudanu, czyli obecnie po prosu Sudan.

 Sytuacja polityczna i społeczna w Sudanie

   Ustrojem politycznym Sudanu jest republika autorytarna, co oznacza, że jej obywatele są pozbawieni reprezentacji w parlamencie, a cała władza opiera się na autorytecie przywódcy. W Sudanie autorytarna władzę sprawuje prezydent, obecnie Omar al-Baszir. Jest on również szefem rządu. Religią dominującą w Sudanie jest islam, który w XIV wieku wyparł chrześcijaństwo.

   W XIX w władzę nad Sudanem sprawowali Egipcjanie. Bardzo szybko tym państwem zainteresowali się też Brytyjczycy, gdy w 1882 roku pojawili się w Egipcie. Powstanie mahdystów (zbrojne wystąpienie derwiszów z Sudanu) znacznie przyhamowało ich postępowania. Po stłumieniu buntu Sudan stał się kolonią brytyjsko-egipską. Kraj uzyskał autonomię po wojnie, w 1948 roku, a niepodległość 1 stycznia 1956. Błyskawicznie doszło wtedy do konfliktu miedzy ludnością arabską a ludami murzyńskimi. W 2011 w wyniku długoletniej wojny domowej od Sudanu odłączyła się południowa część kraju tworząc nowe niepodległe państwo tj. Sudan Południowy. Pomimo zdobycia niepodległości przez Sudan Południowy wiele problemów pozostało nierozwiązanych i wpływają na sytuację społeczną i polityczną obu krajów. Są to m. in. podział zysków ze sprzedaży ropy, ukaranie sprawców zbrodni wojennych.

Darfur

   Na terenie Sudanu znajduje się Darfur – prowincja, która jest prawdziwym „kotłem narodowościowym”. Ludność Darfuru, przede wszystkim czarna, jest prześladowana przez Arabów, popieranych przez prezydenta. Panuje tam dramatyczna sytuacja – głód, brak wody, ubóstwo i bezprawie. Od 2013 roku znacznie przybrały na sile walki na tle etnicznym. Bandyckie grupy napadające na ludność czarną zmusiły ponad 2 miliony mieszkańców Darfuru do ucieczki z ich własnych gospodarstw – między innymi do sąsiedniego Czadu. Szacuje się, że dotychczas wymordowano nawet 200 tysięcy osób.

   Ustrój społeczny Sudanu podporządkowany jest religii, islamowi. Jego wyznawcy sprawują władzę i prześladują wyznawców innych religii i ludzi innych ras. Nic nie wskazuje na to, by miało się to zmienić w bliskiej przyszłości.

   Źródła:http://pl.wikipedia.org/wiki/Sudan,http://www.wiking.edu.pl/article.php?id=236, http://www.werbisci.pl/index.php/czytelnia/1064-rozwoj-chrzescijanstwa-sudan-sudan-pld

Sytuacja polityczna i społeczna w krajach leżących obecnie na terenie starożytnego Egiptu

   Kraje obecnie leżące na terenach starożytnego Egiptu to w przeważającej części Egipt oraz w niewielkiej części Sudan. W obu tych krajach sytuacja polityczna i społeczna jest od wielu lat niestabilna. W Egipcie w 2011 roku ludność rozpoczęła rewolucję mającą obalić niesprawiedliwe rządy długoletniego prezydenta Hosni Mubaraka. 
    

    Sytuacja polityczna i społeczna we współczesnym Egipcie

   Ustrój polityczny Egiptu to od 1971 republika prezydencka z systemem wielopartyjnym. Głową państwa jest prezydent. Parlament proponuje jego kandydaturę, a obywatele zatwierdzają ją na 6 lat kadencji w powszechnym głosowaniu. Prezydent ma szerokie uprawnienia, mianuje wiceprezydentów (jednego lub więcej), premiera, Radę Ministrów i 1/3 składu organu doradczego – Rady Konsultatywnej. Obecnym prezydentem jest Abd al-Fattah as Sisi.

    Ostatnia Konstytucja Egiptu została zatwierdzona 18 stycznia 2014 roku.

    Ludność Egiptu w większości stanowią osoby arabskojęzyczne. Do populacji Egiptu zaliczają się również Berberzy, zamieszkujący obszar Pustyni Zachodniej, oraz ludność negroidalna (ciemnoskóra) w dolinie górnego Nilu.

   Około 90% populacji to muzułmanie (sunnici). Oprócz nich żyje tam 10% chrześcijan, głównie Koptów – wiernych tego wyznania dominującego w Egipcie jeszcze przed podbojami arabskimi. Część z nich nie uważa się za Arabów, mimo posługiwania się na co dzień językiem arabskim.

   Religia ma bardzo poważny wpływ na życie Egipcjan. Według Konstytucji Egiptu islam jest religią państwową. Obywatele mają zagwarantowaną wolność wyznania, jednak w praktyce jest ona mocno ograniczona. Informacja o przynależności religijnej umieszczana jest na dowodach osobistych – dozwolony jest wybór miedzy trzema oficjalnie uznanymi religiami: islamem, chrześcijaństwem i judaizmem. Wyznawcy innych religii, a także muzułmanie, którzy przeszli na chrześcijaństwo, nie otrzymują dowodów osobistych, co jest równoznaczne z pozbawieniem ich wszelkich praw. Według sprawozdania z 2010 roku Komisji do spraw Międzynarodowej Wolności Religijnej Egipt zajmuje drugie miejsce w rankingu krajów, które naruszają wolność religijną. Dyskryminacja i łamanie praw człowieka dotyka przede wszystkim koptyjskich chrześcijan, Żydów, Świadków Jehowy, szyickich muzułmanów (jeden z trzech odłamów Islamu). Egipt znalazł się również wśród 14 krajów na świecie łamiących wolność religijną i prawa człowieka, według raportu z 2011 roku Amerykańskiej Komisji do spraw Międzynarodowej Wolności Religijnej.  

   Rewolucja rozpoczęta w 2011 roku, zakończyła się obaleniem rządów Hosni Mubaraka. Obalenie jego rządów nie przyniosło spokoju w kraju. Lata 2012 – 2014 to okres porewolucyjny, w którym nadal trwa kryzys polityczny w kraju.

   Nieprzerwane rządy Mubaraka rozpoczęły się w październiku 1981 roku. W kolejnych latach ponownie obierano go na to stanowisko w wyborach, w których występował jako jedyny kandydat. W 2005 roku, dzięki zmianie konstytucji, stanął do pierwszych wyborów wielopartyjnych, w których zdobył 88,6% głosów poparcia. Jednak organizacje broniące praw człowieka i obserwatorzy stwierdzili, że wyniki były sfałszowane.

   Przez cały okres rządów Hosni Mubaraka w Egipcie obowiązywał stan wyjątkowy, pod pretekstem walki z islamskim terroryzmem. Tak naprawdę naruszał on prawa człowieka, umożliwiał aresztowania i więzienie bez wyroków sądowych, rewizje bez nakazu sądowego, ograniczenie wolności obywatelskiej.

   Ta sytuacja była jedną z głównych przyczyn wybuchu protestów w Egipcie. Masowe protesty rozpoczęły się przez dokonywanie aktów samospaleń. Mieszkańcy manifestowali przeciwko rządom Mubaraka, biedzie i bezrobociu (40% populacji żyło nawet za mniej niż 2 dolary dziennie), brutalnym działaniom służb bezpieczeństwa. Dochodziło do krwawych zamieszek, których areną był Plac Tahrir w Kairze – stolicy Egiptu. Najważniejsze akcje manifestacyjne miały miejsce 25 stycznia (Dzień Gniewu, w którym liczba protestujących zdziwiła samych organizatorów akcji) i 28 stycznia 2011 r. (Piątek Gniewu). W tych dniach zginęło kilkadziesiąt osób, a ponad tysiąc zostało rannych. Protesty i demonstracje trwały do 4 lutego. 

  Demonstracja na placu Tahrir w Kairze

Demonstracja na Majdan at-Tahrir w Kairze

   11 lutego Hosni Mubarak ustąpił ze stanowiska prezydenta. W ciągu następnych dni ludzie, szczęśliwi z zakończenia rewolucji, tłumnie wychodzili na ulice, by wzywać armię do odwołania stanu wyjątkowego, uwolnienia więźniów politycznych i odsunięcia współpracowników Mubaraka od władzy.

   Hosni Mubarak stanął przed kairskim sądem 3 sierpnia 2011 roku, wraz z synami oraz sześcioma wysokimi rangą funkcjonariuszami policji. Został oskarżony o zamordowanie 800 osób. 15 sierpnia odbyła się druga rozprawa Hosniego i jego towarzyszy. Kolejną rozprawę zaplanowano na 5 września. 2 czerwca 2012 Mubarak został skazany na dożywocie. W tym samym miesiącu władzę przejęło Bractwo Muzułmańskie pod przywództwem Muhammada Mursiego. Ten jednak prędko zniechęcił do siebie ludzi i w 2013 roku został obalony przez wojskowych. W maju 2014 nowym prezydentem został Abd al-Fattah as Sisi – były dowódca sił zbrojnych, który sprawuje władzę do dziś.

 Abd al-Fattah as Sisi - prezydent Egiptu

   Dziwne jest to, że w kraju tak ogarniętym niepokojami, nadal rozwija się turystyka, szczególnie na wybrzeżu Morza Czerwonego, półwyspie Synaj, a nawet w pobliżu piramid i jednocześnie Kairu.

   Źródła: http://pl.wikipedia.org/wiki/Rewolucja_w_Egipcie_%282011%29, http://pl.wikipedia.org/wiki/Prawa_cz%C5%82owieka_w_Egipcie,http://pl.wikipedia.org/wiki/Kryzys_polityczny_w_Egipcie_%282012-2014%29,http://polish.ruvr.ru/2013_12_03/Egipt-ma-nowa-konstytucje/

Najwyższą władzę w państwie skupiał w swoim ręku faraon. Mieszkańcy Egiptu otaczali go boską czcią. W ich mniemaniu faraon był bogiem (z czasem zaczęto go tytułować synem najwyższego bóstwa w panteonie egipskim – synem boga Ra). Jego władza obejmowała kompetencje władzy ustawodawczej, wojskowej oraz sądownictwo. Państwem egipskim zarządzał jako swoją ojcowizną. Pomoc nieśli mu w tym członkowie rodziny oraz urzędnicy państwowi. W okresie Starego Państwa władza faraona w Egipcie przekształciła się we władzę despotyczną. Ten typ rządów wywarł ogromny wpływ na społeczeństwo. Od tej pory nie mogło się ono uwolnić od więzów narzuconych przez faraona. Mieszkańcy Egiptu w stosunku do rządzącego przybrali bierną postawę. Panującego uważano za największego wojownika. Wśród urzędników państwa egipskiego, najważniejszym po faraonie był – wezyr, określany jako „wola króla, jego oczy i uszy”. Posiadał on najwyższą (po faraonie) władzę w państwie. Pełnił rolę ministra spraw zagranicznych, sprawował kontrolę nad rozdziałem ziemi w państwie, zarządzał policją bądź poborem rekruta do armii. Przewodniczył obradom najwyższego trybunału oraz był zwierzchnikiem finansów państwowych. Do swojej pomocy wezyr miał rzeszę urzędników. Do zadań urzędników należała m. in. kontrola stanu sieci kanałów irygacyjnych, rejestracja państwowych dochodów oraz odbieranie danin.  Zarząd nad administracja lokalną w państwie faraonów należał do nomarchów. Stali oni na czele jednostek terytorialnych, tzw. nomów. Były to obszary, które dzieliły państwo egipskie pod względem administracyjnym.. Oprócz wspomnianych nomarchów w terenie działali specjalni państwowi urzędnicy, którzy odpowiadali tylko o wyłącznie za nadzorowanie prac publicznych.  Na czele administracji skarbowej stał naczelny skarbnik. Jemu podlegali niżsi urzędnicy – dwaj podskarbi. Policja państwa egipskiego zajmowała się ściąganiem danin. Były one obok podatków, składanych w naturze, źródłem głównych dochodów starożytnego Egiptu.

Zgodnie z konstytucją z 1971 r., zmodyfikowaną w roku 1980, ustrojem politycznym Egiptu jest republika prezydencka z systemem wielopartyjnym. Głową państwa jest prezydent. Jego kandydaturę wysuwa Zgromadzenie Ludowe (parlament), a zatwierdzają obywatele na 6-letnią kadencję w głosowaniu powszechnym. Liczba kadencji jest nieograniczona, a prezydent ma szerokie uprawnienia w zakresie władzy wykonawczej i ustawodawczej. Mianuje jednego lub więcej wiceprezydentów, premiera, Radę Ministrów i 1/3 składu Rady Konsultatywnej (organ doradczy). Zgromadzenie Ludowe (o 5-letniej kadencji) składa się z 454 członków, z tego 444 nominowanych w wyborach powszechnych, a 10 mianowanych przez głowę państwa. Kryzys polityczny w Egipcie (2012-2014) obejmuje okres porewolucyjny w Egipcie, w dalszym ciągu charakteryzujący się antyrządowymi protestami o charakterze politycznym. Początkowo demonstranci wyrażali swój sprzeciw przeciwko władzy prezydenta Muhammada Mursiego, wyniesionego na fali egipskiej rewolucji w trakcie Arabskiej Wiosny, oraz rządom islamistów, którzy przyjęli kontrowersyjny projekt konstytucji. Mursi został ostatecznie obalony 3 lipca 2013 w wyniku wojskowego zamachu stanu. Skutkiem tego było uchylenie konstytucji z 25 grudnia 2012 oraz przejęcie władzy przez juntę wojskową, która jako tymczasowego prezydenta obsadziła Adliego Mansura. Okres ten charakteryzował się chaosem w państwie, otwartym konfliktem między zwolennikami i przeciwnikami obalonego Muhammada Mursiego oraz Bractwa Muzułmańskiego. Doprowadziło to m.in. do masakry w Kairze i przemocy w całym kraju oraz represjami wobec członków Bractwa Muzułmańskiego, które uznano za organizację terrorystyczną.

Systemy religijne w starożytnym i współczesnym Egipcie

SYSTEM RELIGIJNY STAROŻYTNEGO EGIPTU		SYSTEMY RELIGIJNE KRAJÓW LEŻĄCYCH NA TERENIE STAROŻYTNEGO EGIPTU
	Religia starożytnego Egiptu to samoistnie powstały, skomplikowany konglomerat wierzeń, mitów i magii, istniejący w Egipcie jeszcze przed zjednoczeniem kraju (XXX w. p.n.e.). Religia Egiptu była politeistyczna, choć wśród kapłanów panowało przekonanie o jedynym stwórcy wszechświata. Panteon był uproszczonym sposobem przedstawienia ludowi wielorakich aspektów Jedynego. Panteon obejmował różne związki rodzinne: triady (Ozyrys, Izyda, Horus), enneady (9 bóstw Heliopolis), ogdoady (8 bóstw Hermopolis). Istniała też cała lista bóstw lokalnych, które nie wypierały bogów najważniejszych. Władca był traktowany początkowo jako bóstwo i identyfikowany z Horusem, a następnie (koniec Starego Państwa) stał się synem boga (Amona – Re), był też najwyższym kapłanem. Wierzono także w rodzaj sądu nad duszami zmarłych (sąd Ozyrysa), które – aby się usprawiedliwić – korzystały z zaklęć i wzorów odpowiedzi zawartych w Księdze umarłych, w którą wyposażano każdego zmarłego. Świat zmarłych umieszczano "na zachodzie". W czasie panowania Amenhotepa IV Echnatona (XIV w. p.n.e.) władca próbował wprowadzić kult jedynego, słonecznego bóstwa Atona. W Okresie Późnym doszły do głosu elementy magiczne i wiara stała się zbiorem rytualnych zachowań i zaklęć. Świątynie egipskie prócz miejsca kultu (wnętrze przybytku dostępne było tylko dla kapłanów i władcy) były też szkołami (Domy Życia) dla przyszłych urzędników, lekarzy i kapłanów. Gromadziły wiedzę i zapiski kronikarskie, tu rodziła się literatura i sztuka, stąd płynęły dyrektywy dotyczące nauki, techniki, administracji państwowej i ekonomii.	Egipt jest krajem muzułmańskim, z poważnym wpływem religii na codzienne życie mieszkańców. Według danych państwowych Muzułmanie, przeważnie sunnici, stanowią 90% ludności kraju.  Pozostałe 10% stanowią chrześcijanie, z czego 9% to koptowie (głównie Koptyjski Kościół Ortodoksyjny). Według Komisji ds. Międzynarodowej Wolności Religijnej w sprawozdaniu za rok 2010, Egipt zajmuje drugie miejsce w rankingu wśród krajów, które naruszają wolność religijną. Według raportu z 2011 roku Amerykańskiej Komisji ds. Międzynarodowej Wolności Religijnej (USCIRF) Egipt znalazł się wśród 14 krajów jako najgorszy na świecie kraj łamiący wolność religijną i łamiący prawa człowieka. Konstytucja Egiptu czyni z islamu religię państwową. Gwarantuje wprawdzie wszystkim obywatelom wolność wyznania, ale w praktyce jest ona mocno ograniczona. Na dowodach osobistych umieszczana jest informacja o przynależności religijnej, przy czym dozwolony jest wybór między trzema oficjalnie uznanymi religiami: islamem, chrześcijaństwem i judaizmem. Wyznawcy innych religii nie uzyskują dowodów osobistych, co oznacza rezygnację z praw. To samo dotyczy muzułmanów, którzy przeszli na chrześcijaństwo. Muzułmanie Szariat jest głównym źródłem ustawodawstwa. Z jednej strony wykładnia islamu jest w Egipcie przeważnie nowoczesna i postępowa -z drugiej strony Egipt jest od wieków, obok Arabii Saudyjskiej, centrum islamskiego feudalizmu. Chrześcijanie Chrześcijaństwo rozwijało się w Egipcie równolegle jak na innych ziemiach cesarstwa rzymskiego. Zgodnie z Ewangelią Mateusza w Egipcie przebywała Święta Rodzina z małym Jezusem. W okresie bizantyjskim większość ludności zamieszkującej Egipt było chrześcijanami. Sytuacja uległa zmianie w wyniku islamskiej inwazji w VII wieku.